popol.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
advertenties

Aangepast zoeken
 
 
bezoek Belvilla vakantiehuizen
 
Bezoek PoPoL's webpagina's
 
verbeter je ranking op zoekmachines 
 
 
bezoek hpv.popol.eu
 
bezoek scheren.popol.eu
 
bezoek france.popol.eu 
 
bezoek lpg.popol.eu

bezoek duitsedoggen.popol.eu
 
speel sudoku bij popol.eu
 
bezoek Walterito's fototentoonstelling
 
 

Le beaujolais nouveau est arrivé

 
Helemaal niet waar, die kop. Eigenlijk moet er staan 'les raisins nouveaux sont arrivés', maar dan had er geen kip naar dit blogje omgekeken ;-)
 
Ik heb vandaag de eerste druiven van het seizoen gekocht. In een Franse supermarkt (ik woon nu eenmaal tegen de grens aan) werd mijn geduld eindelijk beloond en vond ik de allereerste 'inheemse' druiven, uit Carpentras, in de schaduw van de Mont Ventoux. (welbekend bij wielerliefhebbers)

Niet alleen blijken de blauwe druiven overheerlijk, zacht en knapperig te zijn, met een natuurlijke zoetigheid die niet plakkerig maar verfrissend werkt, ze komen 'uit eigen land' (als je je boodschappen in Frankrijk doet, zoals ik) en hebben dus niet de halve wereldkloot rondgereisd eer ze in de winkelrekken belandden. M.a.w.: ook nog eens lekker vers én milieuvriendelijk!

Wij 'consumenten' blijken hoe langer hoe minder rekening te willen houden met de kalender en verlangen heel het jaar door druiven, asperges, boontjes, sinaasappels, noem maar op. Het begrip 'seizoensgroente' (of -fruit) lijkt wel uit ons collectief bewustzijn geschrapt te zijn.
 
Het resultaat is een ecologische voetafdruk ter grootte van een voetbalveld, omdat al die 'verlangens' vanuit Afrika, Zuid-Amerika of Oceanië moet aangevoerd worden. (zie ook dit BLOGJE)
 
Ik doe niet mee aan deze vorm van globalisering vervuiling en controleer stelselmatig al wat ik koop. En omdat ik al maandenlang reikhalzend heb uitgekeken naar deze dag, ben ik nu dubbel blij met deze eerste druiven van 'eigen oogst'. Voor mij geen Afrikaanse of Zuid-Amerikaanse rommel. Doe mij maar een (h)éérlijke druif van bij de buren!
 
 
 
Lees meer...
 

Medailles: België - Nederland

 
Net zoals bij voorgaande edities van de Olympische Spelen is er een groot verschil tussen België en Nederland, wanneer het op behaalde medailles aankomt.
 
Gisteravond (zondag 5 augustus) bedroeg de tussenstand
 
ACHT medailles voor Nederland ( 3x goud, 1x zilver, 4x brons)
TWEE medailles voor België (1x zilver, 1x brons)
 
Ook in de voorgaande edities van de O.S. bleek het onevenwicht in de medaillestand:
 
2008: NL= 16 vs BE= 2
2004: NL= 22 vs BE= 3
2000: NL= 25 vs BE= 5
1996: NL= 19 vs Be= 6
(enz, enz)
 
Daarbij kunnen we nog opmerken dat beide Belgische medailles van de huidige Spelen in Londen door Walen werden behaald, en dat de enige 'mogelijke' medaille(s) die er nog in het verschiet ligt, op de 400 meter met de tweelingbroers Borlée, ook naar 'het zuiden des lands' zou(den) gaan. De Vlamingen, die zich graag neerbuigend opstellen ten aanzien van 'de Hollanders' én van de Walen staan met hun grote bek met lege handen.
 
Hoe dit komt? I.m.h.o. is er in Vlaanderen geen motivatie meer. Men hemelt ouwe koeien op (Kim Cleijsters, Tom Boonen) die al lag op hun retour zijn en kijkt niet uit naar nieuw, jong bloed, dat én getalenteerd én gemotiveerd is. Het schandelijkste voorbeeld is dat van 'zwemster' Fanny Lecluyse die liever naar de openingsceremonie ging kijken, dan een Olympische wedstrijd te zwemmen! (zie HIER) Zo'n verwend wicht wordt nadien gevierd en met open armen ontvangen, in plaats van haar een schop onder de kont te geven.
 
Nederland telt 1,6 keer meer inwoners dan België. (16 miljoen vs 10 miljoen) Als we er van uitgaan dat 'talent' overal evenredig verdeeld voorkomt, dan zou België momenteel op 5 medailles moeten staan, tegenover de 8 Nederlandse. Maar zo werkt het dus niet: je moet er iets voor doén, en daar zijn die 'Hollanders' duidelijk beter in en bovendien beter gemotiveerd.
 
Nog maar eens een extra reden om beschaamd te zijn een onderdaan van Albert Deux te zijn.
 
 
 
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
 

PoPoL's Olympische gedachte

 
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar zelf heb ik altijd een redelijke interesse voor de Olympische Spelen gehad.
 
Misschien heeft het feit dat ik op de kop 1 maand voor de Spelen van Melbourne werd geboren er iets mee te maken. Waarschijnlijk niet.
 
En de zilveren medaille van Roger Moens, in Rome, waar de Belgische politieman zich in de laatste 15 meter langs links liet voorbijlopen door Peter Snell (what's in a name?) -terwijl Moens over zijn rechterschouder aan het kijken was- heb ik ook maar jaren later op het scherm gezien. De eerste Spelen die ik bewust meegemaakt heb waren die van Tokio. Ik verjaarde toen tijdens de O.S. en speciaal voor deze grote gebeurtenis hadden mijn ouders een tv-toestel gekocht. Ik zag Gaston Roelandts en Patrick Sercu goud halen en droomde hardop van een wielercarrière... hoewel ik nog niet kon fietsen! Dé Nederlandse revelatie van 1964 was Anton Geesink, die goud won in 'alle categorieën'. Judo stond toen voor het eerst op het Olympisch programma als demonstratiesport (in Tokio...) en tot ontzetting van het thuispubliek versloeg deze bleekscheet in de finale de Japanse favoriet...
 
Mexico heb ik ook intensief gevolgd, en Serge Reding was de (Belgische) held van de Spelen. De échte held was natuurlijk Bob Beamon, de Amerikaanse verspringer die wel leek te vliegen door de ijle lucht. Hij sprong maar liefst 8,90m ver, en verbrak het bestaande record niet alleen met meer dan een halve meter, (!!!) zijn record hield nog tot 1991 stand! Ook die andere Amerikaanse springer, Dick Fosbury, trok de aandacht, met zijn rare ruggelingse manier van hoogspringen...
 
Toen München aan de beurt kwam, kon ik wel al fietsen. Ik reed toen de eerste week van de Spelen iedere dag een eigen wielerkoers, omdat ik bij een tante 15km verderop mocht gaan kijken. Zij had een kleurentelevisietoestel! Ik herinner me van München alleen maar het bloed. Het bloed dat van het scherm leek te druipen tijdens de bokswedstrijden. De bloed dat van het scherm droop toen de palestijnse terroristen twee Israëlische atleten vermoordden.
 
Van Montréal herinner ik me alleen maar de zilveren plak van mijn kaart- en kamergenoot Michel Vaarten.
 
Moskou stelde -door de boycot van de o.a. de USA- niet veel voor. Ondanks een uitgedund aantal atleten, slaagde België er amper in één medaille te halen. Die eer was voor judoka Robert Van de Walle weggelegd. (goud, dan nog wel)

Los Angeles werd -poets wederom poets- door de Sovjets geboycot. Ik herinner me de bronzen plak van roeister Ann Haesebroeck.
 
Seoul trok dan weer mijn volle aandacht, omdat ik in die stad 7 jaar eerder een half jaar had gewoond en gewerkt. Robert Van de Walle haalde er een bronzen plak.

Van Barcelona kan ik me alleen maar het openingslied van Freddie Mercury en Montserrat Caballé herinneren. Op sportief valk is het een blanco in mijn geheugen.
 
Atlanta. Foei. In de thuisbasis van Coca Cola werden het de meest gecommercialiseerde Spelen ooit. Het meest gedenkwaardig ogenblik was het ontploffen van een vuilnisbak...
 
Sidney was een stuk beter. Jammer van het tijdsverschil. Een 'goed' Olympisch jaar voor den Belziek, met 2 zilveren en 3 bronzen medailles. Keerzijde van een der zilveren medailles: Filip Meerhaeghe werd een poos later betrapt op het gebruik van EPO, en heeft dus een 'verdachte' Olympische plak in zijn kast hangen...
 
Athene zorgde nog eens voor een Belgische gouden medaille. Dit keer mocht Justine Henin het kleinood mee naar huis nemen.

En nu is Londen aan de beurt. Via satelliet kan ik kiezen uit 24 feeds in High Definition. Je kunt nu bij close-ups zien welk manwijf zich slecht geschoren heeft, krijgt van alles nog eens twaalf herhalingen in slow-motion, maar het spreekt me hoe langer hoe minde aan. En de Belgen? Zij modderden voort aan, net als bij alle vorige edities.
 
De spannendste Spelen waren die van Tokio: in zwart-wit op onze eerste TV. Zo gaat dat in het leven...
 
 
 
Lees meer...
 

Afscheid, vroeger en nu

 
Gisteren op TV gehoord: een uitspraak van Stephen Fry, in het surrealistische quizprogramma QI ("Quite Interesting")
 
In de jaren zestig nam 68% van de mannen afscheid van hun vrouw, wanneer ze het huis verlieten.
Tegenwoordig neemt 86% van de mannen afscheid van hun huis, wanneer ze hun vrouw verlaten.
 
 
 
Lees meer...
 

Duo met 262 gestolen fietsen betrapt

 
In de Antwerpse deelgemeente Hoboken zijn een vader en zoon betrapt met (voorlopig) 262 gestolen fietsen.
 
 
fietsdiefstal 
 
 
 
In het wilde westen werden paardendieven gelyncht: destijds kon men er niet om lachen als iemand zijn 'vervoermiddel' werd gejat. Dat is heden ten dage wel een ietsiepietsie anders, mocht mijn 24-jarig studentje reeds meermaals aan den lijve ondervinden.

In de vier jaar dat ze in Gent studeert zijn er haar al meer fietsen ontvreemd dan ik in mijn leven gehad heb! (En ik heb nota bene een fietsverslaving...)

Voor mijn part hoeven ze die fietsendieven niet zwaar te straffen, ALS ze ze maar zouden straffen. Bijvoorbeeld één maand effectieve celstraf per gestolen fiets.
 
Dan zou dit duo er bijna 22 jaar voor mogen gaan brommen...
 
 
 
 
 
Lees meer...
 

We worden alsmaal dommer...

 
Ha, het internet is toch prachtig! Als je ergens niet op kunt komen en ook maar een fractie van een omschrijving kunt geven van wààr je niet op kunt komen, dan open je Google en hupsakee: 935.154 antwoorden om je gedachten weer op pad te helpen.
 
Zo zat ik gisteren met K. te kletsen over films, en toen moest IMDb er meerdere keren aan te pas komen om de gaten in mijn geheugen op te vullen.
 
Word ik ergens om m'n eigen telefoonnummer gevraagd, dan sta ik met m'n mond vol tanden. "Heu, ogenblikje... dat moet ik even opzoeken. Tja, ik bel mezelf nooit, hé..." (grijns) is dan mijn stereotiepe reactie. Dat ik ook het nummer van m'n vriendin niet uit het hoofd ken, dat durf ik haast niet toe te geven. Maar toch is het zo. Schandelijk! Niet dat ik haar nooit opbel of zo, maar dat nummer zit nu eenmaal voorgeprogrammeerd (op de eerste plek, nog wel) in zowel mijn mobieltje als mijn vaste telefoon. Terwijl ik nog telefoonnummers uit het hoofd ken van toen ik in Antwerpen werkte (meer dan 15 jaar geleden!) en waar ik nu niets meer aan heb...
 
Het nummer van mijn OUDE bankrekening ken ik nog uit het hoofd, maar het rekeningnummer waarmee ik al meer dan tien jaar lang on-line verrichtingen uitvoer, dàt moet ik telkens opzoeken als ik het nodig heb.
 
Gelukkig ben ik niet de enige die verdomd. De hele maatschappij moet eraan geloven. Wat vooral zichtbaar is aan de taalverloedering. Niet alleen in het Nederlands, maar ook bijvoorbeeld in het Frans en Engels. Als ik voor iedere advertentie op Marktplaats waarin beweerd wordt dat een of ander artikel 'in goede staat verkeerd' een euro kreeg, dan was ik nu (multi-)miljonair.
 
Omdat ik vlak bij de Franse grens woon, zit ook ook vaak Franse advertenties uit te vlooien. En ook daar zijn taalfouten schering en inslag. Ik had het er laatst nog met een Fransman over. Die meende dat het door het onderwijssysteem kwam, maar we waren het allebei roerend eens dat het gebruik van de computer en het niet meer zelf (op-)schrijven er ook veel mee te maken heeft.
 
Het is eigenlijk contradictorisch: dankzij de computer en het internet kunnen we alles opzoeken en terugvinden wat we maar kunnen verzinnen, maar we worden er met zijn allen wél dommer door, omdat we het niet meer hoeven te onthouden. Gek, hé. Goed gek...
 
nep-poleon 
 
Lees meer...
 

Dyslexie slaat weer toe

 
 
Af en toe slaat bij PoPoL de dyslexie toe. Waaraan dat ligt? Geen idee. Misschien is het erfelijk, want ik had een oom die net zo dyslectisch was: hij gebruikte soms van die uitermate grappige woorden voor de meest normale huis-tuin-en-keuken spullen.
 
Zo had mijn oom zaliger het over een 'quickstarter', wanneer hij een kickstarter (van een motorfiets) bedoelde. Ik neem aan dat zijn motor altijd bij de eerste trap startte ;-)
 
Een andere keer had hij op vakantie een 'amforatheater' bezocht.  Dat was waarschijnlijk een amfitheater, waar men drank uit stenen kruiken schonk. Héérlijk, toch?
 
En vandaag, bij het doorbladeren van de reclame uit de brievenbus, viel mijn oog op een... irritatieslang. Nu gaat er bij mij wél een alarmbelletje rinkelen als ik zo een woord tegenkom. Dus nog eens opnieuw gelezen en toen stond er: irrigatieslang.  Wel zo efficiënt om de tuin te bevloeien, maar niet half zo grappig.
 

irrigatieserpent 
 
Bij irritatieslang moest ik gelijk aan mijn ex denken: dat serpent kon pas mensen irriteren!
 
irritatie serpent 
 
Lees meer...
 

Ergert U zich ook aan herrie?

 
De lente is al een poosje in het land, hoewel je het -als je naar buiten kijkt- niet zo dadelijk zou denken. Het lijkt meer herfst dan voorjaar, met al die regen en stormwind.
 
Maar laten we positief proberen te denken en hopen dat het een dezer dagen warm en droog genoeg is om in de tuin te kunnen zitten met een boek en een kopje koffie met gebak. Zo heerlijk rustig in het lentezonnetje. Ah, héérlijk, toch?
 
 
Hé, ho, help, wat is dat?
 
Dat is de buurman/-vrouw die net als jij van het zonnetje wil 'genieten', maar dat jammer genoeg voor jou en al de andere buren niet kan zonder zijn f*cking klotemuziek.

Gedààn rust, gedààn kalmte: leve de muziek. Dat boek lezen kun je nu wel vergeten, je melk in de koffie kabbelt nog nét niet van al die klote herrie.
 
WAAROM KAN NIET IEDEREEN GENIETEN IN STILTE?????
 
Voor alle egoïstische idioten die het nodig vinden dat zij hùn muziek aan iedereen in een straal van ruim 250 meter rond hun woning moeten laten horen heeft internetwinkel CONRAD nu een waterdichte draagloze speakerset in de aanbieding, waarmee je de buren gegàrandeerd op het dak krijgt.
 
Waar heb dat nou voor nodig?????
 
 
 
 
 
Lees meer...
 

Analfabete krant slaat weer toe

Sinds enige tijd heeft het blad STORY er een geduchte concurrent bij: de rubriek LIFE ("glam & gossip") van de Vlaamse online krant Het Nieuwsblad doet er alles aan om de digitale lezer rode oortjes te bezorgen.
 
Zo verscheen er vandaag -20 april 12- een artikel onder de kop "FOTOSPECIAL. Deze sterren hadden seks op spannende plaatsen". En kijk eens aan: in de nieuwsbrief die de dames en heren van Het Nieuwsblad me dagelijks toesturen stond dit item vermeld als "meest geklikt".
 
 
 
 
Hoe een artikel dat -volgens de krant zelf- om 07u05 werd gepost, reeds om 08u06 (tijdstip van het verzenden vd nieuwsbrief) reeds "meest geklikt" kan zijn, is mij een raadsel. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat men bij de krant WENST dat er het meest op geklikt ZAL WORDEN...
 
Enfin, omdat ik inspiratie zocht voor een blogje en ik weet dat er bij Het Nieuwsblad een hoop sukkelaars 'werken', nam ik een kijkje en vond ik wat ik zocht: DRIEMAAL dezelfde taalfout.
 
 
 
 
 
 

 
 
De redacteur / puber van dienst, die de opdracht kreeg dit Amerikaanse artikel te vertalen, mag dan misschien de Engelse taal (in enige mate) machtig zijn, van het Nederlands heeft deze sukkel blijkbaar geen verstand, want hij/zij meent dat het voltooid deelwoord van VRIJEN 'gevreeën' is. 
 
Jammer genoeg is er in het woordenboek alleen maar GEVRIJD terug te vinden en gaat de krant hier (voor de zoveelste keer) uit de bocht. (zie ook HIER, HIER, HIER, HIER, HIER, enz ...)
 
 
 
 
 
De taalverloedering in Vlaanderen is duidelijk aan een opmars bezig. Een vreemd (en beangstigend) gegeven, als je weet dat de jeugd tegenwoordig veel langer school loopt dan enkele decennia geleden. Was het in de jaren '60 en '70 van vorige eeuw niet ongebruikelijk dat je de school verliet op je veertiende, in de jaren '80 en '90 werd dat 18 jaar en tegenwoordig wil 'iedereen' eerst een master of bachelor (of meerdere van deze chique titels) op zak hebben eer hij/zij zich in het beroepsleven stort.
 
De huidige kudde schoolverlaters is gemiddeld drie-, vierentwintig en kan zijn eigen moedertaal niet meer schrijven. Wie online zoekt naar scripties (tegenwoordig heet dat een 'paper') van doctorerende studenten, zal zich het apenzuur schrikken van de taalfouten die er in voorkomen. Terwijl de oudere generatie -waartoe ondergetekende behoort, dat had je al wel begrepen- het nog meegemaakt heeft dat er -zelfs in het technisch onderwijs (!)- punten werden afgetrokken als je een schrijffout maakte, ook al wat het bij een proef aardrijkskunde of geschiedenis.
 
En nu moet je dus zelfs als je als 'journalist' voor een krant werkt je moedertaal niet meer foutloos kunnen schrijven. Arm Vlaanderen!
 
 
Lees meer...
 

Niets is onbetaalbaar

 
Vanmiddag even boodschappen gedaan bij O' Cool.  Dat is een Belgische keten van diepvrieswinkels, waar je een uitgebreid assortiment bevroren producten kunt vinden. Ze hebben er zelfs ijsblokjes. Alsof je die niet zelf kunt maken...
 
O' Cool pas regelmatig zijn assortiment aan, zo werd er enkele maanden geleden een afdeling 'Halal' gecreëerd. Nu ben ik zelf geen voorstander van het langzaam laten doodbloeden van dieren, maar als dat moet van je geloof, dan is de 'kleine zelfstandige' er als de koosjere kip bij om er munt uit te slaan. Kassa, kassa!

Vandaag bleek er weer een nieuw markt aangeboord te worden, want ik ontwaarde twee diepvrieskisten met 'glutenvrij' voeding. Nu mogen coeliakiepatiënten geen voedsel eten dat gluten(*) bevat, dus is het een mooie zaak dat er winkels zijn die een beetje rekening houden met een minderheid die er niet voor gekozen heeft een speciaal dieet te moeten volgen.

Maar toen ik -nieuwsgierig als altijd- een keertje naar de prijzen van dat glutenvrij keek, werd ik haast onwel! Mensenlief, die glutenvrije voeding is een pak duurder dan het gewone spul dat er naast ligt. (En de O' Cool is nu niet meteen de goedkoopste winkel, als je 't mij vraagt)

Die tendens, om een bepaald voedingsmiddel UIT een product te weren, lijkt een dure aangelegenheid te zijn. Kijk maar eens naar de prijs van suikervrije snoep. Daar zit géén suiker in en het spul kost dubbel zo veel als dezelfde troep mét suiker. GLutenvrij kost (bijna) dubbel zo veel als spul mét gluten. Als je deze logica probeert te ontcijferen zou je kunnen concluderen dat een product duurder wordt naarmate er MINDER in zit. Suikervrij én glutenvrij zou dan vier keer zo duur moeten zijn. En een product waar NIETS in zit, moet dan haast ONBETAALBAAR zijn...
 
Ik denk dat ik op een suiker- en- glutendieet ga: als suiker en gluten de prijs van een product kunnen laten halveren, dan moet het wel heel goedkoop spul zijn...
 
 
 
 
 
(*) Gluten (van het Latijnse gluten, lijm) is de naam van een groep eiwitten die, net zoals zetmeel, worden aangetroffen in het endosperm van alle granen, (tarwe, rogge, rijst, gerst, spelt, maïs, haver en teff) en de producten die ervan worden gemaakt. Het eiwit van tarwe bestaat voor ongeveer 80% uit gluten. Durum (Triticum durum - een graansoort) wordt harde tarwe genoemd en heeft een bijzonder hoog glutengehalte. Gluten is niet in water oplosbaar en wordt door de plant opgeslagen in de graankorrel om te dienen als reservevoedsel.

(bron: Wikipedia)
 
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl