popol.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
advertenties

Aangepast zoeken
 
 
bezoek Belvilla vakantiehuizen
 
Bezoek PoPoL's webpagina's
 
verbeter je ranking op zoekmachines 
 
 
bezoek hpv.popol.eu
 
bezoek scheren.popol.eu
 
bezoek france.popol.eu 
 
bezoek lpg.popol.eu

bezoek duitsedoggen.popol.eu
 
speel sudoku bij popol.eu
 
bezoek Walterito's fototentoonstelling
 
 

Boekbespreking: kaas - foodie

 
 
Boekbespreking: kaas - foodie
uitgeverij Lannoo
ISBN10: 90-209-6825-4

Opmerking:
niet te verwarren met 'Kaas', de schitterende roman van Willem Elsschot!


Het boekje 'Kaas' van Foodie werd geschreven door Dominique Wynter, in samenwerking met Michel van Tricht en geïllustreerd met foto's van de hand van Heikki Verdurme.

Op de achterflap valt te lezen dat Dominique Wynter 'communicatie' studeerde en jarenlang als culinair journaliste werkte, voor verschillende consumenten- en vakbladen.
Wie het boekje 'kaas' van Fodie doorneemt, kan zich de reden voor deze veelheid aan werkgevers wel voorstellen: nog nooit ben ik een dergelijk stuntelig geschreven boek tegengekomen! Het taalgebruik is absoluut beneden alle peil en de herhalingen swingen de pan uit.
Bovendien prijst de auteur, tussen de bedrijven door, Michel Van Tricht zowat de hemel in en maakt en passant nog wat reclame voor enkele door Van Tricht 'geaffineerde' kazen. Neutraliteit en objectiviteit maken duidelijk geen deel uit van haar journalistieke ethiek (???)

Na een voorwoord door 'Uw meester-kaasaffineur' Michel Van Tricht, blaast Wynter meteen de loftrompet door het boekje te openen met de zin 'Als kaasmeester is Michel Van Tricht sinds lang verheven boven alle kritiek'. Met andere woorden: alles wat Van Tricht haar ingefluisterd heeft is voor Dominique Wynter heilig. En uitgeverij Lannoo is hiermee schijnheilig akkoord.

We krijgen onder meer de 'Bio Blue' voorgesteld, een kaas van het 'roqueforttype' (hoewel Roquefort AOC een specifieke geitenkaas is, gerijpt in grotten en wettelijk beschermd sinds 1925 - in tegenstelling tot deze 'Bio Blue', die met koeienmelk gemaakt wordt in ... Gent) 'Bio Blue' die 'ontwikkeld' werd door kaasmeester Van Tricht, die de kaas 'tijdens de affinage besprenkelt met whisky, port of sauternes'. (daar kan ik me een en ander bij voorstellen...)
Ook de 'Neteling' wordt opgehemeld alsof het een godengeschenk zou zijn. 'Toevallig' wordt deze Vlaamse kaas exclusief voor de kaaswinkel van Van Tricht geproduceerd. Wie dus een stukje 'Neteling' wil proeven moet eerst via de kassa van Van Tricht passeren...

In tegenstelling tot deze onverbloemde reclame voor het winkeltje van Van Tricht heeft Dominique Wynter het bijzonder moeilijk om leesbare zinnen te construeren.
Zo komen we regelmatig hele rare constructies tegen, die bovendien volgepropt zitten met herhalingen.
Wat te denken van dit pareltje: 'De kaas wordt gemaakt van schapenmelk, afkomstig van schapen...'
Bij de beschrijving van de Rocamadour-Cabeccou kaas komen we 6x het woordje Rocamadour tegen. Plus de verrassende zin: 'De Rocamadour is een artisanaal Frans geitenkaasje dat gemaakt wordt van geitenmelk.' Erg origineel!
Hoewel ieder woordenboek of encyclopedie volgende bizarre stelling zal tegenspreken, kun je volgens het duo Wynter- meester kaasaffineur Van Tricht immers ook geitenkaas maken van andere melk dan deze afkomstig van de Capra hircus, alias de geit.
Want zonder schaamte beweren ze: 'De Saint-Marcellin is een klein Frans geitenkaasje ... van koemelk gemaakt.'
Hoe je een meester-kaasaffineur nog ernstig kunt nemen na zo'n kemel(melk) is mij een raadsel.

En wat te denken van volgende openingszin bij de Tomme de Savoie: 'Dit is een van de lekkerste van de vele typische bergkazen'.
Nu eet ik zelf graag een lekker stukje 'bergkaas'. Salers (AOC), Laguiole (AOC), Cantal (AOC) zijn enkele van mijn favorieten.
Maar ook Gruyere, Battelmatt, Fontina, Montiaso, Piora, Vacherin Mont d'Or en Walliser zijn lekkere bergkazen, waarvan alleen de Gruyere in dit boekje besproken wordt.
Hoe de Tomme de Savoie dan 'een van de lekkerste bergkazen' genoemd kan worden, zal mij altijd een raadsel blijven!

De hoofdvogel schiet Wynter echter af met volgend pareltje:
'Tijdens de rijping wordt Parmezaanse kaas voortdurend geborsteld en gekeerd. Gedurende deze tijd moeten de kazen wel voortdurend geborsteld en gekeerd worden om de kwaliteit te garanderen.' (deze twee volzinnen staan écht aaneengesloten achter mekaar in dit boekje)
Heeft er dan NIEMAND de kopij van Wynter NAGELEZEN eer dit onding naar de drukker werd gezonden?

Rest mij nog te vermelden dat de foto's die de besproken kazen zouden moeten illustreren van zo een slecht kwaliteit zijn, dat je er soms misselijk van wordt.
Waarschijnlijk ben ik nog een fotograaf van de oude stempel, die poogt om zijn onderwerp SCHERP in beeld te brengen, dit in tegenstelling tot kunstfotograaf Heikki Verdurme.
Zelfs de foto van de Langres die gebruikt wordt op de omslag is NIET SCHERP!!!
Mocht Heikki deze kritiek toevallig onder ogen krijgen:
Scherptediepte is de meetbare afstand tussen de twee uiterste scherpe punten van een foto.
Bij de Langres ligt het scherptediepteveld VOOR de kaas. M.a.w. de ONDERGROND nét voor de kaas wordt perfect scherp weergegeven, de kaas zelf NIET. Klungelaar.

Samengevat komt het erop neer dat  kaasmeester Van Tricht met dit boekje mensen laat betalen om reclame voor zijn winkel te mogen lezen. Slim bekeken, dat wel, maar een complete miskleun: amnesisch taalgebruik, stuntelige zinsconstructies en rommelige foto's maken dit boekje tot een prul, het lezen absoluut niet waard.

Rest me nog te zeggen dat ik in 2011 een bezoekje bracht aan de kaaswinkel van Van Tricht, nadat ik  had gelezen dat zijn boutique in 2010 door the Wall Street Journal verkozen was tot 'beste Europese kaasspeciaalzaak'. De teleurstelling was groot: de 'cheese and wine bar' bleek alle aandacht van de winkelbedienden op te eisen. De door mij gewenste kaassoorten waren niet voorradig en de kazen die we in de plaats mee namen bleken niet waar te kunnen maken wat het winkelpersoneel ons had wijs gemaakt.
Kortom: een omweg voor niets, die ons nog een hoop gekost heeft voor wat kaasjes die het geld niet waard waren. Wat een Wall Street Journal al niet vermag! Ik koop mijn kaas nog altijd liever in Frankrijk, waar ze zonder 'cheese and wine bar' wél weten hoe een betaalbare, lekkere en rijpe kaas te verkopen.

 
 
Lees meer...
 

Vertaaltroep

 
Uw dienaar ergert zich. Dat ligt voor een groot deel aan uw dienaar zelf, want hij is een pietje precies, die zich aan alles kan (en zàl) storen. De reguliere bezoeker van dit blog zal dat al lang zelf hebben kunnen concluderen. Dit blog bevat onder de kop dan ook een waarschuwing voor de lezer, die geacht wordt begrip te kunnen opbrengen voor het gezeur en gezeik van ondergetekende. Zelf wordt schrijver dezes telkens weer overvallen door gevoelens van afschuw en - u raadt het al- ergernis, als hij herleest wat hij (kort) daarvoor aan het klavier toevertrouwde. Intikken, herlezen op fouten en dan nooit meer bekijken is voor de auteur dus de aangewezen boodschap. Dit even terzijde.
 
Een van de grote heikele struikelblokken in mijn bestaan is de grenzeloze zelfgenoegzaamheid die het merendeel der schrijvers ten toon spreidt. Waarbij zij en zij alleen beslissen welke woordkeuze ze wensen aan te wenden en waar precies ze een bepaald letterteken menen te moeten neerzetten. In het geval van een begenadigd schrijver valt het vaak wel mee met die keuzes, en is het succes dat hem/haar toekomt dan ook terecht. Met kettingschrijvers, die om den brode letters tot woorden en woorden tot zinnen rijgen, wordt die keuze vaak ingegeven door de lokroep van het geld, en is het resultaat vaak pover tot intriest te noemen. Uit vrees weer een brief van een of ander advocatenkantoor in mijn brievenbus te mogen vinden, laat ik hierbij na namen te noemen van schrijvelaars die zich aan het veelschrijven-om-den-brode bezondigen. Stap de eerste de beste bibliotheek binnen en vergaap u aan de rijen Baantjerachtige bandwerkjes en begrijp wat ik bedoel.
 
Wanneer er dan al eens een pareltje aan het toetsenbord van een geniale schrijver ontspringt, dan is het nog maar de vraag welke sukkel het werkje vakkundig naar de kloten mag helpen tijdens het vertalen. Om die reden durf ik me wel eens forceren om een boek in de originele taal te lezen, ook al heb ik maar een beperkte kennis van Frans, Engels, Duits en Zweeds. Ik geniet liever met horten en stoten van het origineel dan dat ik me dooderger aan de ondeskundigheid van een of andere semi-analfabeet die een meesterwerk doodleuk de nek heeft omgedraaid. Om die reden heb ik momenteel 'Cannery Row' van John Steinbeck op het nachtkastje liggen. Een pareltje van formaat, jammer genoeg is het exemplaar dat ik leende uit de plaatselijke bibliotheek in gebruik geweest door een of andere halfwas student, die overal met potlood heeft zitten aanduiden wat hij in zijn boekbespreking zou gaan gebruiken. Wat me weer met een andere soort ergernis opzadelt...

Het andere 'boek van de week' is van een heel ander kaliber. Het is een uit het Zweeds verkracht -pardon: 'vertaald'- werk van Leif Gustav Willy Persson, ('Leif GW Persson', zonder puntjes) dat origineel 'Den som dödar draken' heet en vertaald werd als 'De man die de draak doodde'. Deze kromme vertaling had me al moeten waarschuwen voor wat komen zou! (letterlijke vertaling: 'Degene die de draak doodt')
 
Het hoofdpersonage van het boek is ene Evert Bäckström, hoofdinspecteur van de rijksrecherche. Deze Bäckström wordt door Persson afgeschilderd als een seksistische, kortzichtige racist, die in iedere vrouw die niet met hem wil neuken een lesbienne ziet en in iedere 'nieuwe Zweed' de roetmop blijft herkennen. Op zich een boeiend en leuk boek, ware het niet dat de vertaalsters van dienst, twee in getale: ene Elina en ene Kim, naar de maatstaven van Bäckström beter een bordeel waren begonnen, compleet met lesboshow, dan zich aan het vertaalwerk van dit Zweeds pareltje te begeven.

Voorbeelden te over om op de vertaalsters te schieten: zo wordt de bijnaam van een van de agentes die 'Ankan' luidt, op bladzijde 63 verduidelijkt met de woorden """Het leek haar maar niets als je bijnaam 'eend' betekende.""" Nu weet ik toevallig dat 'Donald Duck' in het Zweeds 'Kalle Anka' genoemd wordt. 'Eend' is in het Zweeds dus ANKA (zoals in Paul Anka, woeha...) en dus betekent ANKAN (met een -N achteraan) de eend.
 
Die twee vertaaltrutten hebben blijkbaar geen besef van het Zweeds lidwoord, want OVERAL in het boek hebben ze (onder meer) de straatnamen een dubbel lidwoord meegegeven. Zo laten Elina en Kim de personages naar de Ekenbergvägen gaan, via de Hasselstigen en de Råsundavägen. Het gaat zelfs zover dat de twee wijven het over het Mälarenmeer hebben. (effe pauze: ik-word-niet-goed, om het met Sjef Van Oekels gevleugelde woorden te zeggen. Pardon reeds...)
 
Verder zijn er nog zinnen die nergens op slaan, waarschijnlijk omdat een of ander woord foutief vertaald werd. Zo staat er op bladzijde 36 te lezen """Gezien het feit dat het onwaarschijnlijk is dat mensen voor een dergelijke overtreding worden opgepakt, moet hij vrijwel altijd dronken zijn geweest.""" Waarschijnlijk moet er gelezen worden 'gezien het feit dat het ongebruikelijk is...' Het sujet in kwestie werd namelijk wel degelijk meerdere malen opgepakt voor openbare dronkenschap, waardoor het gebruik van 'onwaarschijnlijk' hier niet van toepassing is.

Ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan, maar dat zou betekenen dat ik bijna het gehele boek zou moeten herschrijven, en daar word ik niet voor betaald. Die twee wijven wél, en dat maakt de zaak alleen maar des te ergerlijker. In één woord samengevat is "De man die de draak doodde" vertaaltroep.
 
 
niet klikken aub ! 
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
 

Een ongeletterd vertaler...

...kan een goed boek verkloten.

 
Zoals meestal op dinsdag, ging ik ook gisteren naar de bibliotheek voor een verse portie leesvoer. Deze keer liet ik me onder andere verleiden tot een zogenaamde literaire thriller. Waarom zo'n boek zo heet, dat weet ik niet. Waarschijnlijk omdat het een wat ingewikkelder taalgebruik bevat dan een stationsromannetje.
 
Ik koos voor 'Doorgeslagen', van Simon Lelic. Een boek uit 2010, uitgegeven bij Mouria (Amsterdam) en vertaald uit het Engels door ene Peter Barnaart.
 
Na vier hoofdstukken ben ik aan pagina 43 gekomen en eerlijk gezegd steekt het hele geval me al flink tegen. Het boek wordt op de achterflap de hemel in geprezen, met lovende commentaar uit de Daily Mail en de Financial Times. En het verhaal lijkt me wel wat te zijn, maar de vertaling is absoluut ondermaats.
 
Wat te denken bijvoorbeeld van "Ze pakte de afstandsbediening van de televisie - en legde hem weer neer." Blijkbaar is er niemand in Amsterdam die weet dat 'afstandsbediening' VROUWELIJK is.
 
 
 
Op dezelfde pagina (p41) van dit 'literaire werk' lezen we dat het hoofdpersonage een boek aan het lezen is. "Het ging over Stalingrad: de slag, de belegging." Waarschijnlijk bedoelde de vertaler 'het beleg van Stalingrad'. 'Belegging' wordt gebruikt wanneer men het over brood of geld heeft. Maar niet wanneer het een militaire insluiting van een stad betreft: dat heet het 'het beleg'.
 
Op pagina 28 ging de vertaler al eerder uit de bocht: tijdens een verhoor van de schooldirecteur laat  Peter Barnaart het hoofdpersonage eventjes van geslacht veranderen. Rechercheur Lucie May wordt door de schooldirecteur aangesproken met "Dat zijn edele beroepen, jongeman, belangrijke beroepen.'
 
Na ruim 40 van de 116 bladzijden heb ik mijn buik reeds vol van deze stuntelige vertaling. Het boek is ongetwijfeld goed geschreven geweest. Alleen is het doodzonde dat men het door een oen heeft laten vertalen. Mijn egel heeft meer taalgevoel dat Peter Barnaart!
 
 
Lees meer...
 

Misdaadjournalist kan niet rekenen

 
Wat doet een mens als het buiten rotweer is? Een boek lezen! Dankzij de weergoden heeft ondergetekende deze julimaand al een twintigtal boeken verslonden. En dankzij het gratis nachtlawaai, waar je hier in badplaats De Panne de hele vakantie lang van mag genieten, waren er nachtelijke leessessies van om en bij de tweehonderd bladzijden bij.
 
Gisteren begonnen met "De Parachutemoord" van VTM-misdaadjournalist Faroek Özgünes. Na een nachtje lezen (er was weer veel plezier op het caféterras op de hoek, en het werd pas stil nadat de laatste zatte zwijnen -pardon: 'vakantiegangers'- om 03u30 uur met veel herrie vertrokken) zijn we aan bladzijde 193 gekomen.

Die "parachutemoord" hield heel België in de ban, ten tijde van het proces, in het najaar van 2010. De verdachte, Els Clottemans, werd veroordeeld tot 30 jaar opsluiting, ook al waren er geen harde bewijzen van haar schuld. De assisen volksjury -een vorm van rechtspraak daterend uit 1791 en in Nederland reeds afgeschaft in 1816(!!!)- oordeelde echter dat Clottemans toch schuldig was en daarmee was de kous af. Dertig jaar de gevangenis is, zonder enige vorm van bewijs: dat kan dus in een democratie als België...
 
Faroek Özgünes heeft veel werk gemaakt van zijn boek. Niet alleen brengt hij verslag uit van het proces, hij heeft ook een interview met Clottemans en heeft zich verregaand geïnformeerd in het besloten wereldje van de parachutisten.
 
En dat maakt het dubbel zo jammer om dan een flater van formaat te moeten aantreffen, bij de technische beschrijving van de parachutes. Op bladzijde 104 schrijft Özgünes:
"Dan spreek je over 90 square feet (27 vierkante meter)..."
 en op bladzijde 115 is het weer van dat:
"Els vloog met een Spectre 107...  De Spectre 107 heeft een oppervlakte van 32,6 vierkante meter (107 voet)..."
Blijkbaar hebben de geraadpleegde parachutespecialisten, noch Faroek Özgünes, noch iemand van uitgeverij Lannoo enig verstand van rekenen, want de omzetting naar vierkant meter is helemaal fout!
 
Zelfs om 3u 's nachts, terwijl anderen zich met geestrijk vocht laten vollopen en mij uit mijn slaap houden, weet ik nog dat een vierkant voet dertig bij dertig centimeter meet, en dat je, als je die oppervlaktemaat wil omzetten naar vierkant meter, moet vermenigvuldigen met (ongeveer) 0,3 maal 0,3 oftewel met 0,09!
 
Al wat Faroek Özgünes had moeten doen was even Google openen en "square foot" intikken.
 
1 square foot = 0,09m² 
 
Dan krijgt zo een valscherm plots een heel andere dimensie: 90 ft² wordt dan plots een minuscule 8,35m² en de parachute van Els Van Doren is dan slechts een lapje stof van 9,94m², in plaats van het halve voetbalveld van 32,6m² dat Faroek Özgünes er van maakt.
 
Een misdaadjournalist die niet kan rekenen en daarom doodleuk verkeerde informatie in een informatief bedoeld boek weergeeft? Doodzonde, omdat daarmee de rest van het boek ook ongeloofwaardig wordt. En dat kan toch nooit de bedoeling geweest zijn, meneer Özgünes?
 
 
de parachutemoord door Faroek Özgünes 
 
 
Lees meer...
 

Woord van de dag: Amsterdommer

 
De VRT-Radio2 "Madammen" zijn voor een weekje neergestreken in Amsterdam. Hoewel de Belgische staatsomroep moet bezuinigen, blijkt er voor de fratsen van het trio geld te over. De ene keer zitten ze in Turkije (2008) -waar ze aan 'ecotoerisme' doen, wat dat ook moge betekenen- een andere keer (2009) draaien ze ons belastinggeld er door in Mexico en dit jaar was Sri Lanka aan de beurt.

Er blijkt echtere nog geld zat te zijn, want nadat ze eerder dit jaar al met zijn drietjes in Londen de bloemetjes mochten buitenzetten, zitten de luxe-madammen deze week, zoals eerder gemeld, in Amsterdam.

Dat ze van al die snoepreizen geen cent slimmer worden bleek ook maar eens vandaag, toen een van de drie gratiën doodleuk meedeelde dat het op 11 juli tien jaar geleden zal zijn dat Herman Brood van het dak van het Hilton Hotel sprong en dat dit ongetwijfeld herdacht zal worden door de Amsterdammenaars. Nog een geluk dat die drie koeien niet in Den Haag verblijven...
 
 
"De Madammen", nu ook:

Amsterdom - Amsterdommer  - Amsterdomst
 
 
 
lees ook DIT BLOGJE rond deze drie wijsneuzen
 
 
Lees meer...
 

Willem Elsschot

(7 mei 1882 – 31 mei 1960)
 
Volgende week, meer precies op 3 maart 2011, zal de biografie Elsschot, Leven en werken van Alfons de Ridder door Vic van de Reijt bij uitgeverij Athenaeum worden uitgebracht.

Willem Elsschot, pseudoniem van Alfons de Ridder, is waarschijnlijk de meest ondergewaardeerde schrijver die Vlaanderen ooit voortbracht. Wie al ooit een werk van Elsschot gelezen heeft, zal het bij "Kaas" of "Lijmen / Het Been" gehouden hebben. Maar de kans dat u als Noord-Nederlander al ooit een werk van Elsschot opengeslagen hebt is gering.
 
En dat is jammer, doodjammer, want Elsschot was dan wel geen veelschrijver -zijn hele oeuvre omvat ongeveer 750 bladzijden proza-  de kwaliteit van zijn werken is van een hoog niveau.

Waarschijnlijk is de onbekendheid van Elsschot te herleiden tot de Noord-Zuid strategie, die ons kleine taalgebied kenmerkt. Vlaamse schrijvers worden in het noorden vaak geassocieerd met sappig taalgebruik, à la Felix Timmermans. Nu is er met dat Vlaams taalgebruik op zich niets mis, bedenkelijk wordt het pas wanneer men een schrijver gaat verheerlijken om zijn dialectisch taalgebruik.
 
Menig Hollander die Vlaanderen bezoekt, verkeert in de veronderstelling dat iedereen hier alle zinnen aaneen rijgt met mannekes en allez. Dat is niet zo en dat is ook nooit zo geweest. Alleen leek het door de werken van die enkele populaire Vlaamse schrijvers dat het zo was, waardoor menig Nederlander Vlaanderen ging beschouwen als een soort openluchtmuseum.
 
In de werken van Willem Elsschot is daar niets van terug te vinden. Zijn taalgebruik is zeker niet sappig te noemen, wel integendeel. Zijn droge humor mag dan al haast een eeuw geleden aan het papier toevertrouwd zijn, actueel is die humor nog altijd. Dit in tegenstelling tot de fratsen van Ernest Claes en andere Timmermansen, die al lang voorbij hun houdbaarheidsdatum zijn, en die tegenwoordig enkel nog een nostalgische glimlach kunnen ontlokken. Bij Elsschot is dit anders: zijn verhalen zich zouden evengoed nog in deze eenentwintigste eeuw kunnen afspelen.

De eerste roman van Elsschot schreef de Antwerpenaar in 1910 in Rotterdam. In 'Villa des Roses' beschrijft Elsschot de handel en wandel van een Parijs pension. Er gebeuren geen wereldschokkende zaken -behalve dan misschien de moord op een aapje- maar de kracht waarmee Elsschot de karakters van de diverse pensionbewoners weet te analyseren en te beschrijven luidde een nieuw tijdperk in de Nederlandse litteratuur in. Het werk was zo vooruitstrevend dat het over het hoofd gezien werd, en pas vele jaren later, in de schaduw van 'Kaas' en 'Lijmen' ontdekt werd door de massa.
 
Ook 'Een ontgoocheling' is een jammer genoeg vaak genegeerd pareltje van Elsschot, waarin hij op een cynische manier het leven en de dood van een kleine zakenman beschrijft, die zowel in zijn zakelijk bestaan als op familiaal vlak niets dan teleurstellingen te verwerken krijgt. Ook hier weet Elsschot het gevoelige, maar zwakke karakter van de man met een scherpe pen te typeren.
 
Wie meer wil weten over Willem Elsschot, alias Alfons De Ridder, vindt een beknopte biografie op Wikipedia, of koopt het in aanhef genoemde werk: Elsschot, Leven en werken van Alfons de Ridder door Vic van de Reijt uitgegeven bij Athenaeum. (vanaf 3 maart 2011 in de boekhandel)
 
in 2000 verfilmd met o.a. Willeke Van Ammelrooy: Lijmen / Het Been 
 
Lees meer...   (1 reactie)
 

MAIGRET

 
De Belgische schrijver Georges Simenon zal wel altijd geassocieerd worden met de 105 verhalen die hij zijn fictieve politiecommissaris Jules Maigret liet beleven, hoewel Simenon nog een groot aantal 'gewone' romans schreef. Zijn totale oeuvre wordt geschat op meer dan 500 werken, die hij deels onder verschillende pseudoniemen publiceerde.
 
De Franse nobelprijswinnaar André Guide was een groot bewonderaar van Simenon en verklaarde in 1941 "Simenon est un romancier de génie et le plus vraiment romancier que nous ayons dans notre littérature d'aujourd'hui." (Simenon is een geniaal romanschrijver en de meest waarachtige romancier uit de hedendaagse literatuur).
 
Simenon is de meest gelezen auteur van de 20ste eeuw en tot op heden ook de meest verfilmde. Vooral zijn Maigret werd veelvuldig verfilmd, met o.a. Jean Gabin in de rol van de Parijse poiltiecommissaris.
 
Merkwaardig genoeg werden er door de BBC ook twee (Engelstalige) reeksen rond Maigret gedraaid, de eerste in de jaren '60, met Rupert Davies in de hoofdrol, was goed voor 49 afleveringen (van november 1960 tot december 1963), de tweede reeks -met 'Harry Potter' acteur Michael Gambon als Maigret, uit 1992-1993, was goed voor twaalf afleveringen.
 
Ook in Nederland werd er tussen 1964 en 1968 een aantal afleveringen met Jan Teulings in de rol van de commissaris verfilmd. 

Maar de allermooiste, meest authentieke en complete reeks is ongetwijfeld deze dewelke gedraaid werd tussen 1991 en 2005. Een aantal televisieomroepen, met name France 2 (Frankrijk), RTBF (België) en ČT (Tsjechië), sloegen de handen in elkaar om ruim vijftig afleveringen in te blikken, telkens met de Franse acteur Bruno Cremer als Commissaris Jules Maigret. De serie werd opgenomen in en om de Tsjechische hoofdstad Praag, waar er op dat ogenblik nog prachtige decors te vinden waren, die aardig overeen kwamen met hoe het er in het Parijs van de jaren '50 moet uitgezien hebben.
 
Bruno Cremer zette een onvergetelijke Jules Maigret neer, met een warme persoonlijkheid, maar eerlijk en recht door zee. Sommige critici vinden de afleveringen veel te traag en te mak, maar daar zit naar mijn bescheiden mening nu net het sterke van deze serie in: de verhalen spelen zich af in het Parijs van de jaren vijftig en niet alleen zijn de decors en de auto's aangepast aan dit tijdperk, ook de ietwat fletse kleuren en het rustig tempo, zonder speciale effecten of andere moderne foefjes, nemen de kijker op een efficiënte manier mee terug naar een halve eeuw geleden.

Op 7 augustus 2010 overleed Bruno Cremer en daarmee voor mij persoonlijk ook Commissaris Maigret. (zie ook dit blogje). Op de Franse televisiezender DIRECT8 worden nog regelmatig afleveringen van deze meesterlijke reeks uitgezonden in de namiddag. Wie over een satellietontvanger beschikt kan de avonturen van de Parijse superflic ongecodeerd (FTA) bekijken via ASTRA (19°Oost) op transponder 12551MHz.
 
 
 
 
 
Bruno Cremer
(°6 oktober 1929   † 7 augustus 2010) 
 
 
Dat Maigret in Nederland ook populair is/was bewees in 1966 de burgemeester van Delfzijl, die een uittreksel van de burgerlijke stand ondertekende , waarin verklaard wordt dat Maigret op 45-jarige leeftijd geboren is op 23 februari 1929 in Delfzijl. Vader is Simenon, moeder is onbekend.
 
 
Lees meer...   (2 reacties)

GRATIS e-books

DIT IS MEGABANGELIJK !

 
Voor alle boekenwurmen heeft PoPoL
een nieuwe website in mekaar gestoken.
Daar kun je GRATIS
tientallen elektronische boeken ("e-books") downloaden.
 
Geen illegale toestanden,
want het zijn allemaal werken waarop (in de USA)
geen auteursrechten meer gelden.
 
PoPoL linkt je door naar een Amerikaanse website,
waarvan de e-books kunnen worden gedownload.
 
(Bij twijfel moet je zelf informeren of het wel mag,
PoPoL wijst iedere verantwoordelijkheid in dit verband af)
 
Alle boeken waar PoPoL naar verwijst zijn ofwel Nederlandstalig,
ofwel van Nederlandstalige auteurs, maar b.v. in het Latijn.
 
 
 

trefwoorden: gratis, ebook, e-book, ebooks, e-books, elektronische boeken, eboek, eboeken, e-boek, e-boeken

 
Lees meer...
 

Die kookprogramma's komen me de strot uit !

 
Je kan vandaag de dag geen TV meer opzetten, of de kookprogramma's vliegen je om de oren. Daar waar er tien jaar geleden nog een educatieve waarde van zo'n programma uitging -je stak er nog wat van op en het inspireerde je tot een ietwat gewaagdere kookstijl- tegenwoordig is de spoeling behoorlijk dun geworden door het overaanbod.
 
Komen eten, mijn restaurant, masterchef, SOS Piet, de beste hobbykok van Vlaanderen, Nigella Lawson, Jamie Oliver, enzovoort: het rijtje kent geen einde. Een keertje de satellieten affietsen leert dat ook de Britse en Duitstalige zenders zich bezondigen aan dit soort programma's. Maar ja, dergelijke flutprogramma's zijn goedkoop te maken: met twee camera's ben je klaar, en de locatie hoeft ook al niet duur te zijn: eender welke keuken voldoet.
 
En "dus" doet de immer in geldgebrek verkerende VRT lustig mee, met "huiskok" Jeroen Meus (een pafferige dertiger met een spraakgebrek) die dagelijks zijn show "dagelijkse kost" op de buis (en de flatscreen) mag brengen en bovendien iedere week een of andere beroemdheid zijn/haar "lievelingsgerecht" door je strot komt rammen.
 
Wie ooit op het onzalige idee is gekomen om "het lievelingsgerecht" van overleden beroemdheden te gaan klaarmaken, Joost mag het weten. Astrid Lindgren, Bob Marley, Charles de Gaulle, Bruce Lee, Greta Garbo, Toon Hermans, Ian Fleming, Frank Sinatra: het zal ze allemaal worst wezen, wat Jeroen Meus hen voorschotelt, zij zitten immers al lang aan de eeuwige rijstpap met de obligate gouden lepel.
 
Wat Jeroen Meus uit zijn mouw schudt, raakt me me de koude kleren niet (echt), zelfs niet wanneer hij een vegetariër als Hitler plots als een liefhebber van Forelle Müllerin Art afschildert. Deze aflevering werd trouwens door de VRT niet uitgezonden, omdat er een heleboel protest was gerezen. (het protest gold trouwens niet tegen de geschiedenisvervalsing, maar wel tegen het feit dat Hitler "vermenselijkt" werd...)
 
Maar vandaag kon ik er niet mee lachen. Jeroen Meus maakte het "lievelingsgerecht" van Ludo Coeck klaar. Ludo Coeck was een van de beste voetballers die er in België ooit hebben rondgelopen. En Ludo Coeck heb ik persoonlijk gekend: vijf jaar lang zat hij samen met mij op school, hij was één jaar ouder en zat dus een klas hoger, maar op de speelplaats van het Sint-Norbertusinstituut was er geen onderscheid en stampten we samen (linksvoetig) een balletje. Het jaar dat Ludo in de eerste ploeg van Berchem Sport ging spelen, was trouwens het enige jaar dat ik ooit naar het voetbal ben gaan kijken. Nadien ging Ludo bij landskampioen Anderlecht spelen (met o.a. Hugo Broos en Robbie Rensenbrink in de ploeg) , maakte hij deel uit van de nationale ploeg en scoorde hij op het WK in Spanje een goal van wereldklasse met een poeier van op ruim dertig meter tegen El Salvador. (clipje) Of wat dacht je van DEZE knal tegen de DDR...
 
De roem steeg Ludo toen wat naar het hoofd: na het WK verhuisde hij in 1983 naar Italië, waar hij bij Inter Milan zou gaan spelen, maar een hoop blessures gooiden roet in het eten en Ludo gaf zich over aan Italiaanse deernes en snelle auto's. In oktober 1985 was Ludo Coeck in België aan het herstellen van de zoveelste blessure, toen hij met zijn BMW op een vrachtauto knalde in de gietende regen. Twee dagen later overleed Ludo, amper 30 jaar oud. Hij was niet mijn eerste schoolkameraad die overleed, wel de bekendste.
 
Zevenentwintig jaar lang heeft Ludo in België geleefd, en amper drie jaar in Italië, maar volgens Jeroen Meus was Ludo Coeck een halve Italiaan en daarom werd er vandaag osso buco klaargemaakt. Tja, zo'n gesjeesde TV-kok als Jeroen Meus ziet zo'n dode beroemdheid immers alleen maar als een piëdestal, van waarop hijzelf groter lijkt. Ik hoop maar dat deze mediageile narcis spoedig van z'n gelijkenpikte sokkel mag vallen...
 
En Ludo: 't is al wel 35 jaar geleden dat je ons verliet, maar vergeten doe ik je niet, en daar heb ik geen keukenpiet voor nodig...
 
 
 
12 jaar oud en al de beste: Ludo Coeck (R.I.P.)
 
 
Lees meer...
 

Reisverslag Guernsey

 
Om haar verjaardag te vieren, trakteerde mijn vriendin me in de maand mei op een uitstapje naar het eiland Guernsey.
 
Ten westen van het Normandisch schiereiland -de Cotentin- is de zee bezaaid met kleine en nog kleinere eilanden. Een vijftal ervan maken deel uit van Groot-Brittannië, de rest is Frans grondgebied. Van die Britse eilanden is Jersey het grootste en meest bekende. Iets ten noorden ervan ligt het kleinere Guernsey.
 
Op 23 mei 2009 reden we via de E40 richting Bretagne, waar we de volgende dag de ferry vanuit St Malo naar Guernsey namen. We brachten er een overheerlijke week door in het schitterend hotel "La Barbarie" en genoten er van zon, zee en ... lekker eten.
 
Wie meer wil weten over de reis, het hotel en alles wat met Guernsey te maken heeft, kan een bezoekje brengen aan de website http://guernsey.popol.eu
 
 
 
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl