popol.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
advertenties

Aangepast zoeken
 
 
bezoek Belvilla vakantiehuizen
 
Bezoek PoPoL's webpagina's
 
verbeter je ranking op zoekmachines 
 
 
bezoek hpv.popol.eu
 
bezoek scheren.popol.eu
 
bezoek france.popol.eu 
 
bezoek lpg.popol.eu

bezoek duitsedoggen.popol.eu
 
speel sudoku bij popol.eu
 
bezoek Walterito's fototentoonstelling
 
Nostalgisch mopje
 

Nostalgisch mopje

 
Mijn vriendin verwijt me wel eens dat ik teveel over het verleden zeur, en ze heeft daarin gelijk. Hoe ouder ik word, hoe meer ik op die ouwe zakken begin te lijken die op een bankje herinneringen aan de goeie ouwe tijd zitten op te halen.

Ik kan er echter niets aan doen: soms is één woord al genoeg om me een memoclipje uit het grijze verleden voor de geest te halen: het is dan net of ik een scene uit het verleden aan de binnenkant van mijn ogen zit te bekijken. In Technicolor, mét Dolby Surround. (® ®)
 
Dat gebeurt ook wanneer ik ergens langs rijdt waar ik in jaren niet geweest ben en ik herken de plek als een oord waar ik decennia eerder een of ander avontuur beleefd heb.

Zo reed ik onlangs op een avond door O. (ik probeer een beetje discreet te zijn, teneinde een volkstoeloop -die mogelijk zou ontstaan na het uitlezen van dit blogje- te vermijden)
 
Zoals gezegd reed ik toevallig door O., toen ik daar een kroeg passeerde waar ik in de jaren zeventig van vorige eeuw (wat worden we oud!) een ongelooflijk schouwspel (met de klemtoon op de laatste lettergreep...) had zien plaatsvinden. 
 
Ik had net een lange rit met de motor achter de rug, en om even op krachten te komen voor de resterende kilometers naar huis aan te vatten, zat ik daar in een kop hete Bouillon te blazen, terwijl ik er gelijktijdig mijn handen aan verwarmde. Plots werd de muziek stil gezet en riep de kroegbaas dat het tijd was dat zijn vader de show bracht.
 
Ik vreesde al voor een namaak-cabaretier, of erger nog: een amateur-goochelaar, maar neen, een kerel van een jaar of zestig kwam in een tijgervel gehuld de zaal binnen, begaf zich op een klein podium en ontdeed zich met een zwaai van zijn -zo bleek- enige kledingstuk. Je kon een speld horen vallen in de kroeg.
 
Aangezien dit blog geen '+18' vermelding heeft, moet ik me voorzichtig proberen uit te drukken. Laat me het zo formuleren: daar waar je normaal een jonge heer verwacht aan te treffen, kreeg de voltallige clientèle een onderdeel van een olifant te zien. Altans dàt onderdeel van een olifant.

Vader kroegbaas gaf vervolgens een demonstratie van wat hij met dat lid zoal kon en als sluitstuk van de show legde hij drie okkernoten op de toog, die hij in één, twee, drie -KRAK, KRAK, KRAK- in gruizels sloeg met dat ding. Applaus, gebrul, gefluit, enfin: de finale had de hele kroeg begeesterd.

Ja, dat was de hele scene die ik voor mijn geestesoog nog eens zag voorbij rollen, toen ik langs diezelfde kroeg reed, nu anno 2011. Ik ging op mijn rem staan, keerde terug en vroeg me af of de zoon van die krachtpatser uit de jaren 1970 erfelijk belast zou zijn, en of die zoon vandaag de dag eenzelfde vertoning zou geven. Toevallig was het ook vrijdagavond, tegen elven aan, net zoals bijna veertig jaar geleden.
 
Na me ervan verzekerd te hebben dat er nog steeds een podium was, zat ik op de eerste rij met een kopje bouillon mijn niet-koude handen te verwarmen, want ondergetekende is op een leeftijd gekomen dat motorrijden niet meer kan, vanwege reuma, artrose, jicht en nog een paar andere ongemakken. Ik ben per slot van rekening al een vijfenvijftigplusser.
 
De kroegbaas bleek dezelfde heer als destijds te zijn, alleen was hij, naast veertig jaar ouder, ook  ruim veertig kilogram zwaarder geworden en bijna kaal. En ja, hij moest nu toch al een eind in de zestig zijn, dacht ik net, toen hij dezelfde aankondiging maakte als destijds.
 
Hij maakte -voor zover ik me kan herinneren- met exact dezelfde woorden kenbaar dat het tijd was dat  'zijn vader' de show zou brengen. Ik dacht eerst nog dat het een soort standaardaankondiging was, en dat de artiest in kwestie iemand anders zou zijn, maar neen: het was de ouwe van veertig jaar geleden, die nu, ietwat voorover gebogen en stroever, nog steeds in een tijgervel gehuld, het podium op kroop.
 
En ook nu viel het kleinood, en werd het monsterlijke lid zichtbaar. En ook nu werd het muisstil in de kroeg. De show die opa kroegbaas bracht was nog steeds dezelfde als destijds, en ik keek al uit naar de finale. (krak, krak, krak, weet je nog!)
 
Maar die finale verliep nét dat tikje anders deze keer: in plaats van drie walnoten legde opa (zeg maar overopa, de man moest ondertussen minstens al een flink stuk in de negentig zijn) zo maar eventjes drie kokosnoten op de toog, en nog voor ik met mijn ogen kon knipperen ging het deze keer van KROAAAK, KROAAAK, KROAAAK. Een daverend applaus volgde en ik was te verbijsterd om mee te klappen.

Tenslotte veerde ik recht en nog voor de oude krachtpatser de gelagzaal uit was had ik hem bij zijn arm. 'Opa' zei ik, 'ik was hier zo'n veertig jaar geleden ook al en toen deed je de finale met okkernoten. Ik sta versteld dat je op je oude dag bent over gegaan op kokosnoten!'

'Ach, ja' antwoordde hij, 'ik moest wel: met het ouder worden zijn mijn ogen niet meer zo best'...
 
 
 

 
 
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl