popol.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
advertenties

Aangepast zoeken
 
 
bezoek Belvilla vakantiehuizen
 
Bezoek PoPoL's webpagina's
 
verbeter je ranking op zoekmachines 
 
 
bezoek hpv.popol.eu
 
bezoek scheren.popol.eu
 
bezoek france.popol.eu 
 
bezoek lpg.popol.eu

bezoek duitsedoggen.popol.eu
 
speel sudoku bij popol.eu
 
bezoek Walterito's fototentoonstelling
 
Over Kongoboten en beatniks

"Vroeger, toen de dieren nog spraken" is een gezegde dat ik al lang niet meer gehoord heb. Waarschijnlijk dateert het van zo kort nà dat de dieren nog spraken, dat alleen ouwe zakken zoals ondergetekende het zich nog herinneren.

Ik zou een hele website vol kunnen kladden met hoe goed en leuk het "vroeger" wel was, maar het probleem daarbij is dat het begrip "vroeger" voor eenieder verschillend is. Voor een peuter zal het terugslaan op gisteren, vorige week of hooguit enkele maanden geleden. Voor mijn schoonmoeder, die weldra negentig kaarsjes mag uitblazen -als ze er nog de adem toe vindt- is "vroeger" meer dan waarschijnlijk gelegen het interbellum. Het besje vraagt zich onderhand af of de man met de zeis haar niet vergeten is, nadat eerst haar echtgenoot en vervolgens ook haar jongere broers en zussen al allemaal aan de overkant zijn.

Voor mijn leeftijdsgenoten situeert "vroeger" zich meestal in de seventies en eighties. Joost mag weten waarom dat allemaal in het Engels moet, vroeger was daar zeker geen sprake van geweest...

Ik herinner me nog de eerste "sorry" die ik ooit in het openbaar hoorde. Sorry hoorde je toen alleen in cowboyfilms: Old Shatterhand zal het wel tegen Winnetou gezegd hebben, of neen, die spraken immers Duits met elkaar...

De eerste "sorry" die ik ooit recht van de stembanden mocht aanhoren weerklonk in de vroege jaren zestig -die later de sixties zouden worden- in de haven van Antwerpen, waar ik aan de hand van vader -eer ik leerde wat voor een smeerlap hij wel was- naar de Kongoboot ging kijken. Kongo werd toen nog met een "K" geschreven. Dat was eer het Zaïre en daarna opnieuw Congo -dit keer met een "C"- werd.

Ik herinner me die eerste "sorry" nog levendig: een lange meneer die tegen mijn vader opbotste en zich met die Angelsaksische terminologie verontschuldigde. Ik was verrukt! Stond als bevroren in tijd de man na te gapen en mompelde, meer tegen mezelf dan tegen vader: "zeker een Amerikaan!". Het idee dat er in de haven van Antwerpen, op amper een tramreis van bij mij thuis A-me-ri-ka-nen zouden rondlopen, die je alleen maar kon opmerken als ze tegen je opbotsten en "sorry" zeiden, dàt idee leek me megacool! (megacool bestond destijds ook nog niet, het zal wel 'tof' of 'fak' geweest zijn)

Om jullie de reden van dat memorabele havenbezoek wat meer toe te lichten, dien ik hier te vermelden dat ik net zo lang aan mijn vaders oren gezeurd had om naar die Kongoboot te gaan kijken, tot hij er uiteindelijk aan toegaf. Dat hij niet erg toeschietelijk was geweest, kan makkelijk verklaard worden:

  1. mijn vader was een hypochondrisch misantroop
  2. mijn vader had me wijsgemaakt dat baby's met de Kongoboot gebracht werden

Dat laatste was op de speelplaats trouwens grote bron van discussie: er waren grosso modo drie kampen; de ooievaars, de bloemkolen en de Kongoboten. En dan was er nog het zoontje van de apotheker, die zo stom was dat hij meende te weten dat die dingen in je buik zaten. Ik je buik, hahaha, onze buiken schudden er alvast hartelijk om.

Maar terug naar die historische dag, toen mijn ouwe daar, tegen zijn zin, langs de kaai liep met dat ettertje dat nu geen pasgeboren baby's te zien zou krijgen en daar waarschijnlijk weer nieuwe vragen over zou gaan stellen. Moeilijk was een nieuwe leugen niet geweest: de boot zou al gelost zijn, de baby's al aan huis geleverd, we waren gewoon te laat.

Maar geen haar op mijn hoofd die daar nog aan die baby's dacht! Wij waren immers pardoes op een incognito Amerikaan gebotst. Letterlijk gebotst!!!

Mijn woorden waren nog niet koud of de oude snauwde me toe dat het geen Amerikaan was -hoe kon hij dat met zekerheid weten en waarom trapte hij ook die droom gelijk de grond in?- maar dat het een beatnik was geweest. Een onbeschofte beatnik. Dat laatste kon ik niet beamen, want die man had zich toch verontschuldigd? Het incident was voor de ouwe reden genoeg om op de hakken te keren, terug tramwaarts naar huis. Zonder Kongoboot, zonder baby's en zonder Amerikaan. Of toch?

Vijf decennia later moet ik er opeens aan denken. Een beatnik! Dus het woord eens opgezocht. Het staat pas in Van Dale sinds de editie van 1962. ("""beatnik; de (m.); -s: Lid van een groep Amerikaanse non-conformistische, principieel protesterende jongeren (rond 1950) met een hang naar filosoferen, zelfexpressie en onconventionele kleding """)

Volgens die goeie ouwe Van Dale was het dan TOCH een Amerikaan !!!!


Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl